“Waar vinden jullie houvast in deze tijd?” vraagt ds. P. den Ouden aan de leerlingen. “Want in deze wereld is nogal wat aan de hand.” Tabitha zoekt even naar woorden. “Het geloof leert je hoe je moet leven.” zegt ze. Noëlle vult aan: “De Bijbel geeft houvast. Veel mensen hebben niks om op terug te vallen, maar wij hebben dat wel. En je kunt bidden. Je hebt altijd houvast.” Alex de Vreugd reageert: “Jullie groeien op in een onzekere tijd. De belijdenis is ook ontstaan in een onzekere wereld. Maar er is één zin die er voor mij uitspringt: er is in de hemel en op aarde niemand die ons meer liefheeft dan Jezus Christus.” Ds. Den Ouden valt hem bij: “Het houvast is niet iets, maar Iemand.”
“Het houvast is niet iets, maar Iemand.”
Eigen accenten
Beide leerlingen herkennen dat geloof op verschillende plekken in hun leven een rol speelt. In de kerk zijn er catechisaties en clubs. Op school zijn er weekopeningen, dagopeningen en godsdienstlessen. Dat maakt de kerk minder ver weg. “Op catechisatie ontmoet je elkaar echt,” zegt ds. P. den Ouden. “Dan wordt de afstand kleiner dan op zondag.” Volgens Noëlle en Tabitha vullen school en kerk elkaar aan. Rond Kerst en Pasen wordt het geloof weer op een andere manier uitgelegd. Op school spreken leerlingen elkaar erover. Ze ontmoeten klasgenoten uit verschillende kerken, met eigen accenten en gewoonten. Soms horen ze bij een viering op school ook de dominee van een klasgenoot. “Er zijn verschillen,” zegt Noëlle Sollie, “maar je kunt ook van elkaar leren.”
“School is een plaats waar jongeren vijf dagen per week gevormd worden.”
Juist daarin ligt volgens hun docenten Alex en Christine een opdracht. De school is geen vervanging van gezin of kerk, maar wel een plaats waar jongeren vijf dagen per week gevormd worden. “Niet alleen in de godsdienstlessen,” zegt Christine. “In alles. We openen de dag met de Bijbel en gebed.” Tijdens dagopeningen vraagt ze regelmatig naar gebedspunten. Dan komen er verhalen los: zorgen thuis, ziekte, verdriet, spanning, vragen, maar ook zaken om voor te danken. “Dat kan klein lijken,” zegt ze, “maar voor leerlingen is het groot.” Ds. P. den Ouden reageert: “Dat zijn momenten die je niet vergeet.”
Piekeren
De onzekerheid van deze tijd blijft niet buiten het klaslokaal. Oorlogen, spanningen, nieuwsberichten, sociale media: jongeren krijgen veel mee. Soms meer dan volwassenen denken. “Je ziet twee bewegingen,” zegt de predikant uit Katwijk. “Sommigen schermen zich af, anderen piekeren veel.” De Vreugd herkent dat. “Soms weten jongeren niet eens precies wat er speelt. Maar ze voelen wel dat de wereld onzeker is.” De opdracht van school is dan om jongeren te begeleiden. “We willen laten zien dat deze wereld ook Gods wereld is en niet uit Zijn hand valt.” “De uitdaging is,” zegt ds. Den Ouden, “hoe pas je de Bijbel concreet toe in je leven?” Daar ligt volgens Alex en Christine een dagelijkse roeping. Niet alleen vertellen dát geloven belangrijk is, maar ook laten zien wat geloven betekent in verdriet, twijfel, keuzes, omgang met elkaar en kijken naar de wereld. Christine Vis noemt gesprekken over christenvervolging. “De boodschap is: ook in moeilijke tijden mag je blijven vertrouwen op God.”
“We staan eigenlijk best dicht bij elkaar, overal gaat de Bijbel open.”
Samen in gesprek
In het gesprek komt ook de breedte van de reformatorische achterban naar voren. Leerlingen komen uit verschillende gemeenten en tradities. Toch ervaren ze vooral verbondenheid. “We staan eigenlijk best dicht bij elkaar,” zegt Tabitha. “Overal gaat de Bijbel open.” Ds. Den Ouden noemt dat een voorrecht. De verschillen hoeven niet ontkend te worden, maar ze hoeven ook niet het laatste woord te hebben. Christine Vis: “Het is mooi om samen in gesprek te gaan. Ondanks verschillen is er eenheid rond Gods Woord.” Daarom is ontmoeting nodig. Niet om alle vragen glad te strijken, maar om elkaar te vinden bij de kern. Ouders, ambtsdragers, predikanten, docenten en leerlingen staan in dezelfde werkelijkheid: jongeren groeien op in een samenleving die trekt, duwt en verwart. Niemand kan die opdracht alleen dragen. “Vanuit de kerk mogen we ouders ook houvast aanreiken in de opvoeding,” zegt ds. P. den Ouden. “We hebben elkaar daar echt in nodig,” vult Christine Vis aan.
Bezinningsavonden
Op 22 juni en 2 juli organiseert Scholengroep Driestar-Wartburg bezinningsavonden om de ontmoeting tussen gezin, kerk en school concreet gestalte te geven. Het is mooi om als christenen uit verschillende kerken en in verschillende rollen bij elkaar komen rond het Woord om na te denken over belangrijke vragen. Wat geven we onze jongeren mee? Waar vinden zij houvast? Hoe ondersteunen gezin, kerk en school elkaar in de gezamenlijke opdracht om jongeren op te voeden en hoe bemoedigen zij elkaar in die gedeelde roeping?
“Het samen teruggaan naar de Bijbel was echt van meerwaarde.”
Het gesprek tussen dominee, docenten en leerlingen maakt duidelijk dat jongeren het merken als de volwassenen in hun leven samen optrekken. Ze merken het ook als de Bijbel opengaat, thuis, op school en in de kerk. Als volwassenen niet alleen praten over identiteit, maar die ook voorleven. Het is belangrijk dat verschillen niet worden uitvergroot, maar gedragen worden binnen de gezamenlijke erkenning dat Christus ons enig Houvast is. Christine Vis vat samen wat oud-leerlingen later vaak teruggeven: “het samen teruggaan naar de Bijbel was echt van meerwaarde. Dat geeft steun en houvast.” Haar collega Alex zet daar een dikke streep onder: “Het gaat om de liefde van Jezus Christus voor ons. Als we dat onze leerlingen kunnen meegeven, hebben ze bagage voor de rest van hun leven.”
